پایان کشور «دوست»

پایان کشور «دوست» کشورها دیگر «دوست» ندارند. این گزاره، توصیف جهان امروز است؛ جهانی که در آن رابطه‌ها نه با برچسب‌های ثابت، بلکه با منفعت موضوعی تعریف می‌شود. کشورها در انرژی شریک‌اند، در امنیت رقیب، در تجارت همسو و در یک پرونده بین‌المللی ناسازگار. چین و استرالیا، با وجود تجارت سنگین، در امنیت و فناوری در دو مسیر متفاوت حرکت می‌کنند و این وابستگی تجاری ۲۰۰ میلیارد دلاری، مانع از تنش‌های امنیتی نشده است. هند در انرژی با روسیه همسو است و در فناوری با آمریکا، دو مسیر، دو سیاست، بدون تناقض. ترکیه در انرژی با روسیه همکاری می‌کند و در فناوری دفاعی با اوکراین؛ یک مسیر اقتصادی و یک مسیر امنیتی و هر دو مسیر، نقش این کشور را چندلایه کرده‌اند. پاکستان میانجی ایران است و هم‌زمان عضو پیمان مکه؛ یک مسیر سیاسی، یک مسیر نظامی و هیچ‌کدام دیگری را نفی نمی‌کند. این مثال‌ها نشان می‌دهد همکاری در یک حوزه، هرگز به معنای دوستی مطلق در حوزه‌های دیگر نیست. این چندلایگی، مفهوم «کشور دوست» را از کار انداخته و سیاست خارجی را مجبور کرده از دسته‌بندی‌های ساده عبور کند. شرق و غرب، متحد و دشمن، نزدیک و دور، این واژه‌ها دیگر توان توضیح جهان را ندارند. جهان امروز با جریان‌ها اداره می‌شود؛ جریان انرژی، جریان داده، جریان تجارت، جریان سرمایه. کشوری که در این جریان‌ها نقش دارد، شریک است حتی اگر در سیاست خارجی اختلاف