سیاست خارجی ایران: وابستگی ساختاری به قدرت‌های بزرگ پرریسک است

بر این اساس، سیاست خارجی کمتر تابع تغییر دولت‌ها یا نوسانات سیاسی روزمره تعریف می‌شود/ کنشگران خارجی با یک الگوی رفتاری مواجه‌ هستند که تغییرات دارد، اما از منطق درونی واحدی تبعیت می‌کند/ وابستگی ساختاری به قدرت‌های بزرگ، به عنوان یک وضعیت پر ریسک تلقی می‌شود/ تهدیدها هر چه دورتر مدیریت شوند، فشار کمتری به مرکز منتقل خواهد شد؛ [بنابراین] محیط منطقه‌ای بخشی از معادله امنیتی تلقی می‌شود