ابعاد جدیدی از آخرین همه‌گیری بزرگ طاعون در اروپای قرن نوزدهم آشکار شد

متخصصان بیماری‌های عفونی می‌گویند بر اساس اطلاعات موجود، خطر تبدیل شدن طاعون ریوی به یک وضعیت طغیان یا همه‌گیری بسیار ناچیز است.

متخصصان بیماری‌های عفونی می‌گویند بر اساس اطلاعات موجود، خطر تبدیل شدن طاعون ریوی به یک وضعیت طغیان یا همه‌گیری بسیار ناچیز است.

تاریخ بخوانیم: ابعاد جدیدی از آخرین همه‌گیری بزرگ طاعون در اروپای قرن نوزدهم آشکار شد. در ماه مه ۱۸۲۰، شیوع طاعون در بخش شرقی جزیره مایورکا آغاز شد؛ همه‌گیری‌ای که به‌ طور سنتی یکی از موارد پایانی طاعون خیارکی شناخته می‌شد. اکنون پژوهشی که در مجله معتبر علمی PNAS منتشر شده است، این برداشت را دوباره بررسی می‌کند. داده‌های تاریخی نقش موش‌ها را به‌ عنوان مخزن بیماری زیر سؤال می‌برند و نشان می‌دهند که انگل‌های خارجی بدن انسان، مانند کک و شپش، یا انتقال مستقیم بیماری از فردی به فرد دیگر، محتمل‌ترین راه‌های گسترش طاعون در سال ۱۸۲۰ بوده‌اند. طاعون احتمالاً از طنجه در مراکش و به‌ واسطه خدمه آلوده یک کشتی به مایورکا رسید. این افراد به‌ صورت مخفیانه در منطقه سون سروِرا، در شرق جزیره، پیاده شدند. درمجموع، بیش از ۲۴۰۰ نفر از جمعیت ۷۵۰۰ نفری منطقه در این همه‌گیری جان باختند؛ رویدادی که از آن به‌ عنوان آخرین شیوع بزرگ طاعون در اروپا در قرن نوزدهم یاد می‌شود. جزئیات بیشتر را اینجا بخوانید

پژوهشی از دانشگاه اوبرتا د کاتالونیا (UOC) و دانشگاه خودمختار بارسلونا (UAB) که در مجله علمی PNAS منتشر شده، ماهیت زیستی یکی از آخرین همه‌گیری‌های بزرگ طاعون در اروپای غربی در قرن نوزدهم، یعنی شیوع طاعون در جزیره مایورکا در سال ۱۸۲۰، را از نو بررسی می‌کند. این پژوهش به درک بهتر چگونگی گردش و انتقال بیماری، روند تحول همه‌گیری‌ها و اهمیت قرنطینه و محدودیت رفت‌وآمد کمک می‌کند.