چرا روایت آمریکا در هیروشیما پیروز شد و در میناب شکست خورد؟

چرا روایت آمریکا در هیروشیما پیروز شد و در میناب شکست خورد؟ در هیروشیما، تسلیم ژاپن به آمریکا این امکان را داد بمباران را «هزینه پایان جنگ» بنامد؛ اما در میناب، چون ایران شکست نخورد و جنگ به نتیجه سیاسی موردنظر مهاجم نرسید، ویرانی مدرسه نیز نتوانست در سایه یک پیروزی پنهان شود. صبح ششم آگوست ۱۹۴۵، هیروشیما هنوز شهری بود با خانه‌ها، مدرسه‌ها، بیمارستان‌ها و مردمانی که نمی‌دانستند تا چند دقیقه دیگر نام شهرشان به یکی از هولناک‌ترین واژه‌های تاریخ بدل خواهد شد. ساعت ۸:۱۵، بمب اتمی بر فراز شهر منفجر شد. نظام درمانی شهر تقریبا هم‌زمان با مردمش فروریخت؛ برآورد کمیته بین‌المللی صلیب سرخ نشان می‌دهد ۹۰ درصد پزشکان و ۹۲ درصد پرستاران هیروشیما کشته شدند یا از دسترس خارج شدند. اما در آن سوی اقیانوس، تصویر دیگری در حال ساخته‌شدن بود: نه کودکان سوخته و بیمارانی که از تشعشع می‌مردند، بلکه پایان جنگ، تسلیم ژاپن و بازگشت سربازان آمریکایی به خانه بود. حدود دو هفته بعد، ۸۵ درصد پاسخ‌دهندگان آمریکایی در نظرسنجی گالوپ استفاده از بمب اتمی را تأیید می‌کردند و تنها ۱۰ درصد مخالف بودند. این عدد فقط درباره نگرش به یک سلاح نبود؛ درباره قدرت پیروزی در تعیین معنای جنگ بود. بمب در ذهن بخش بزرگی از جامعه آمریکا، پیش از آنکه با قربانیان غیرنظامی پیوند بخورد، با تسلیم ژاپن و پایان جنگ گره خورده بود. حرف اصلی همین