مقام عبودیت؛ جایی که انسان از عالم اسباب عبور می‌کند

در این نگاه، پایان یافتن عالم اسباب به معنای نفی اصل علت و معلول نیست، بلکه اشاره به مرتبه‌ای از وجود دارد که در آن، انسان از وابستگی به اسباب ظاهری عبور می‌کند و به حقیقت بی‌نیازی و عبودیت می‌رسد؛ مقامی که در آن، «هیچ‌بودنِ خود» را درمی‌یابد و همه چیز را از آنِ مولا می‌بیند.