تاریخ بخوانیم: «شرارت ذاتی» انسان‌ها، ستاره راهنمای عملکرد بنیان‌گذاران آمریکا

تاریخ بخوانیم | «شرارت ذاتی» انسان‌ها، ستاره راهنمای عملکرد بنیان‌گذاران آمریکا. پس از پایان جنگ استقلال آمریکا، حکومت ملی همچنان به صورت اتحادی سست از دولت‌های ایالتی باقی مانده بود. هرچند این ساختار در پیروزی در جنگ مؤثر بود، اما دولت تازه‌تأسیس در دوران پس از جنگ با شکاف‌های اجتماعی و سیاسی متعددی روبه‌رو شد.. دومین کنگره قاره‌ای در سال ۱۷۷۷ نخستین قانون اساسی ایالات متحده را با عنوان مواد کنفدراسیون (Articles of Confederation) تدوین کرد. با این حال، اختلاف منافع میان دولت‌های ایالتی ــ ازجمله درباره اداره سرزمین‌های غربی و مسائل مالی عمومی ــ روند تصویب آن را کند کرد. سرانجام تنها در سال ۱۷۸۱، زمانی که جنگ استقلال به مراحل پایانی خود نزدیک می‌شد، همه ایالت‌ها با تصویب این سند موافقت کردند.. اختیارات محدودی که «مواد کنفدراسیون» به دولت ملی اعطا کرده بود، بازتاب‌دهنده نبودِ اجماع میان ایالت‌ها بود. حکومتی که براساس این سند شکل گرفت، فاقد یک قوه مجریه نیرومند بود و همچنین دستگاه قضایی ملی نیز نداشت.. این سند، کنگره‌ای تک‌مجلسی ایجاد کرده بود که در آن هر ایالت تنها یک رأی داشت.با این حال، دهه ۱۷۸۰ شاهد مجموعه‌ای از رویدادهای پرتنش بود؛ ازجمله توطئه نیوبرگ، که در آن شورش سربازان ناراضی در آخرین لحظه مهار شد، اختلافات تجاری میان ایالت‌ها، رکود اقتصادی و شورش کشاورزان علیه مالیا