وقتی درد مردم شنیده نمی‌شود

وقتی درد مردم شنیده نمی‌شود مردم ایران امروز بیش از آنکه کمرشان زیر بار تحریم، تورم یا تهدید خارجی خم شده باشد، زیر سنگینی نوعی بی‌اعتنایی فرساینده روزگار می‌گذرانند؛ بی‌اعتنایی‌ای که هر روز پشت یک باجه، آن سوی یک خط تلفن، در دل یک سامانه از کار افتاده یا پشت در بسته یک اداره، چهره واقعی خود را آشکار می‌کند. درد اصلی، گرانی یا تنگنای معیشت نیست؛ درد آنجاست که وقتی حقی از شهروند پایمال می‌شود، ‌کسی خود را پاسخ‌گو نمی‌داند. در این چرخه معیوب، آنچه مدام میان مردم دست‌ به‌ دست می‌شود، سرگردانی، تحقیر و احساس بی‌پناهی است. مادر پیری دارم که بیمار است. تعطیلات هفته گذشته را بهانه کردم تا راهی تبریز شوم و به عیادتش بروم. بلیت رفت و برگشت را از یکی از اپلیکیشن‌های فروش بلیت اتوبوس تهیه کرده بودم. رفتم و قرار بود ساعت ۱۱ شب هجدهم تیر به تهران برگردم. صبح فردایش کار مهمی داشتم و باید حتما در تهران حاضر می‌شدم. وقتی به ترمینال رسیدم، پیامک بلیت را به متصدی نشان دادم تا بلیت چاپ شود. جوانی‌که پشت باجه تعاونی پیک‌ صبا نشسته بود، با بی‌اعتنایی گفت: «بلیت شما باطل شده است». پرسیدم: «یعنی چه باطل شده؟». پاسخش عجیب‌تر بود: «مگر فضای مجازی را نمی‌بینید؟ همه بلیت‌های صادرشده از یازدهم تا هجدهم تیر باطل شده‌اند». نه پیامکی ارسال شده بود، نه تماس تلفنی و نه اطلاع‌رسانی. یادداشت قادر باستانی را اینجا