راه دشوار بقا در بغداد

پس از سقوط حکومت صدام حسین در حمله ایالات‌ متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، این کشور شش چهره را به‌عنوان نخست‌وزیر به‌ خود دیده است. این شش مرد عراقی، حتی پیش از آنکه پای خود را به منطقه سبز بغداد بگذارند، ناچار بوده‌اند دنبال راهی برای توازن روابط خود با تهران و واشینگتن باشند. پس از سقوط حکومت صدام حسین در حمله ایالات‌ متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، این کشور شش چهره را به‌عنوان نخست‌وزیر به‌ خود دیده است. این شش مرد عراقی، حتی پیش از آنکه پای خود را به منطقه سبز بغداد بگذارند، ناچار بوده‌اند دنبال راهی برای توازن روابط خود با تهران و واشینگتن باشند. این رخداد ریشه در نقش ایالات متحده آمریکا در معماری نظام سیاسی جدید عراق و همسایگی و روابط بسیار نزدیک تهران و بغداد داشته است. نخست‌وزیران عراق از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۶، همواره در کانون این توفان ژئوپلیتیک قرار داشته‌ و بقای سیاسی‌شان را دشوار ارزیابی می‌کرده‌اند. توازن قدرت در عراق طی این سال‌ها گاه به سمت واشینگتن و گاه به سمت تهران سنگینی کرده است. ۱. ایاد علاوی (۲۰۰۴-۲۰۰۵)؛ سیاست‌مدار متمایل به غرب