سینما؛ محلی که تماشاچی به تماشاگر بدل میکند/ سالن سینما
سینما؛ محلی که تماشاچی به تماشاگر بدل میکند/ سالن سینما
سینما؛ محلی که تماشاچی به تماشاگر بدل میکند/ سالن سینما، فوتبال و سوژگی مخاطب نمایش فوتبال در سینماهای کشور، مرز فروش بلیت را به نسبت نمایش فیلمها میشکند و این سؤال را میسازد که چرا؟ این پرسش و چرایی، در خود پاسخی نهفته دارد. هم باید در مقایسه با فوتبال و سینما -به عنوان دو ابزار سرگرمی و اقتصاد سیاسی فرهنگ، پاسخ را جست و هم در نفس خود سینما، فیلمهای موجود- چه در ایران و چه در سینمای جهان. فوتبال تلفیقی از تعلیق سینمایی و هیجانهای دراماتیک است. بازیکنان فوتبال هرکدام پرسوناژهای قصهای ۹۰دقیقهای هستند که بدون نوشتن سناریویی ازپیشتعیینشده، به یکباره از ابژهای رهگذر به سوژهای قهرمان بدل میشوند. انتخاب بهترین بازیکن زمین، شباهت زیادی به جایزه بهترین بازیگر یک جشنواره دارد. بازیکنی که بازیگر میشود، قهرمان زمین میشود و تماشاچیان فوتبال را به تماشاگر تبدیل میکند. همین تعلیق، همین هیجان دراماتیک و همین «ندانستن» آخر قصه که مشمول بازیکنانِ این نمایش ۹۰دقیقهای نیز میشود، خود بخشی از جذابیت تماشای فوتبال است و وقتی این نمایش، از قاب تلویزیون به سالن تاریک سینما نقل مکان میکند، هیپنوتیزم تماشا را بر پرده سینما دوچندان میکند، یعنی همان کاری که پیشتر، فیلمهای سینمایی جورش را میکشیدند. تفاوت تماشای فوتبال در سینما با تماشای فوتبال از قاب تلویزیون یا حتی در استادیوم، در ی
روایتِ هر طیف
فیلترِ طیف از ماژولِ «طیفِ پوشش» کنترل میشود.