این فوتبال

این فوتبال، فوتبال نمی‌شود!. نگاهی به شکاف عمیق میان دو فوتبال آسیایی؛ چرا ژاپن با وجود حذف، همچنان الگوی قاره است و ایران همچنان در پیچ شروع‌های دوباره؟. سال ۱۹۹۳، ژاپن فقط یک لیگ حرفه‌ای راه‌اندازی نکرد؛ یک مسیر را آغاز کرد. سه دهه بعد، فدراسیون فوتبال این کشور با انتشار سند «Japan's Way»، فلسفه‌ای را تدوین کرد که فوتبال را نه یک پروژه کوتاه‌مدت، بلکه بخشی از برنامه توسعه ملی می‌بیند.. در فوتبال ایران اما کمتر پروژه‌ای فرصت یافته حتی یک دهه دوام بیاورد. با هر تغییر مدیریتی، مسیرها عوض شده، سرمربیان جای یکدیگر را گرفته‌اند و اولویت‌های تازه، برنامه‌های قبلی را کنار زده‌اند.. ژاپن طی سال‌های اخیر حضور بازیکنانش در لیگ‌های معتبر را به بخشی از سیاست توسعه فوتبال تبدیل کرده است. از بوندس‌لیگا تا لیگ برتر انگلیس و لالیگا، بازیکنان ژاپنی دیگر پدیده‌های استثنایی نیستند؛ بخشی از جریان عادی فوتبال این کشورند.. در ایران، هرچند ستاره‌هایی مانند مهدی طارمی یا سردار آزمون مسیر متفاوتی را طی کردند، اما صادرات بازیکن هنوز بیشتر به استعدادهای فردی وابسته است تا محصول یک سیستم منظم.. کمبود استعداد، هرگز مشکل فوتبال ایران نبوده است. از نسل علی دایی و کریم باقری تا نسل مهدی طارمی، فوتبال ایران همیشه بازیکنان باکیفیتی معرفی کرده است. اما فوتبال مدرن دیگر بر پایه استعدادهای پراکنده اداره نمی