سیاست

سیاست، وحدت و عدالت در فضاهای شهری اگرچه سیاست همیشه در زندگی بر همه چیز سایه می‌اندازد، اما دغدغه این نوشته سیاسی نیست، بلکه طرح موضوع عدالت فضائی و حق زندگی در شهر برای همه است. عدالتی که هر روز در لابه‌لای مطالبی که در فضای تنگ مجازی می‌خوانم، آرزوی همه است و در عمل به آن توجهی نمی‌شود. به نظر می‌رسد ۵۰ سال حکمرانی شهری urban governance در دوره جمهوری اسلامی بر شهرهامان، مردم را به سوی نوعی رفتار جمعی محتاطانه و سنتی سوق داده است. اما این رفتار حتی در مقایسه با بسیاری کشورهای گاه برای خودمان هم مقبول نبوده است. به هر حال امسال، بعد از آرام‌گرفتن تجاوزات آمریکا و اسرائیل استعمارگر، همه جا صحبت از اصلاح سیاست‌های جاری داخلی و رسیدن به نوعی وحدت میان گروه‌های اجتماعی است. همه می‌گویند خوب است در عین رعایت نظم در میدان و خیابان، سیستم‌های شهری طوری سامان گیرند که عموم مردم راحت‌تر باشند و شبح جنگ دائما بر دوششان تحمیل نشود. پدیده میدان و حضور جمع‌هایی در میادین و چهارراه‌های تهران از پدیده‌های جالبی است که تا به حال چنین منظم در تهران و دیگر شهرهایمان دیده نشده بود. اکنون بیش از سه ماه است که این جریان از دوران جنگ ادامه دارد و هر شب میادینی مثل میدان تجریش یا انقلاب کاملا بسته می‌شوند و ساعت‌ها در اختیار تظاهرکنندگان قرار می‌گیرند. فردی در میدان تجریش می‌گفت: برخی افراد با ماشین از