جان‌فشانی در تاریکی

جان‌فشانی در تاریکی در سال سیزدهم بعثت، سران قریش که از گسترش اسلام در یثرب (مدینه) به تنگ آمده بودند، در «دارالندوه» گرد هم آمدند. طرح آنان، نقشه‌ای شوم و حساب‌شده بود: از هر قبیله جوانی انتخاب شود تا همگی دسته‌جمعی به خانه پیامبر(ص) هجوم ببرند و او را در خواب بکشند. با این کار، خون پیامبر میان تمام قبایل تقسیم می‌شد و خاندان بنی‌هاشم توان جنگ با همه قبایل را نداشتند و مجبور به پذیرش دیه می‌شدند. چون وحی بر پیامبر نازل شد و او را از این توطئه آگاه ساخت، فرمان هجرت به یثرب صادر شد. اما خروج پیامبر از خانه، نیازمند پوششی بود تا ردپای خروجش پنهان بماند. پیامبر راز را با علی(ع) در میان گذاشت و از او خواست تا آن شب در بسترش بخوابد و روانداز سبزِ او را بر سر بکشد. علی(ع) بی‌تردید و تنها با یک پرسش گفت: «ای رسول خدا، اگر من آنجا بخوابم، جان شما سالم می‌ماند؟» و پس از شنیدن پاسخ مثبت، پیشنهاد را با جان و دل پذیرفت. با تاریک شدن هوا، کمین‌کنندگان قریش خانه را محاصره کردند. آنان از روزنه‌ها نگاه می‌کردند و کسی را می‌دیدند که با روانداز سبزِ پیامبر خفته است؛ پس آسوده‌خاطر منتظر سپیده‌دم ماندند تا طبق نقشه حمله کنند. در این میان، پیامبر(ص) با استفاده از تاریکی شب و غفلت مهاجمان، از خانه خارج شد و به سمت غار ثور حرکت کرد. با طلوع سپیده‌دم، مردان قریش با شمشیرهای کشیده به درون خانه یورش بردند