محسن میردامادی: روسیه تنش میان ایران و آمریکا را به سود خود می‌داند

استاد ژئوپلیتیک دانشگاه با بیان این‌که پذیرش میانجی‌گری روسیه میان ایران و آمریکا، به‌عنوان میانجی اصلی کمی دشوار است، گفت: روسیه می‌تواند در شرایطی که روابط مستقیم ایران و آمریکا با بی‌اعتمادی، خشم، نفرت و انزجار همراه است، به انتقال پیام‌ها و کاهش سوءتفاهم‌های دیپلماتیک کمک و به عبارتی راه مذاکرات را باز کند.

یک فعال سیاسی اصلاح‌طلب می‌گوید: هیچ دولتی قادر نیست ضامن بیرونی یک توافق دوجانبه باشد؛ تنها ضامن پایدار، منافع متقابل خود طرفین است. با وجود این، در صورتی که فضا آماده شود، حضور میانجی‌های قدرتمندی، چون چین می‌تواند نقشی مکمل ایفا کرده و کارآمدتر از واسطه‌هایی، چون پاکستان یا قطر در صحنه دیپلماسی اثرگذار شود. چین اهرم‌های تشویقی اقتصادی نیرومندی دارد که می‌تواند روند توافق را تقویت کند.

محسن میردامادی: روسیه تنش میان ایران و آمریکا را به سود خود می‌داند / چین انگیزه بالایی برای کاهش بحران میان تهران و واشنگتن دارد / نه آمریکا و نه ایران نمی‌توانند توافق تحقیرآمیز را به طرف مقابل دیکته کنند محسن میردامادی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب: در مساله جنگ اخیر منافع مسکو در خاتمه جنگ ایران تعریف نشده بود. روسیه در اوکراین درگیر یک فرسایش طاقت‌فرساست؛ بنابراین استمرار یک درگیری میان امریکا و ایران، توجه جهانی را از جبهه اوکراین منحرف می‌کرد. افزون بر این، در سایه تهدید بازار انرژی در جنگ ما، مسکو توانست در بزنگاه‌هایی امتیازاتی از واشنگتن بگیرد تا نفت خود را با قیمت‌هایی بالاتر عرضه کند؛ در نتیجه روسیه هرگز نفع ژئوپولیتیکی از پایان سریع تنش‌های تهران و غرب نداشته و نخواهد داشت و تداوم تنش میان ایران و امریکا را به سود خود می‌داند. اما وضعیت چین متفاوت است. آنها بیشترین زیان را از متشنج بودن خلیج فارس، جهش بهای سوخت و توقف کشتی‌رانی تجاری متحمل می‌شوند و بالعکس، آرامش منطقه، باز بودن شریان‌های دریایی و تثبیت قیمت انرژی مستقیما به نفع چین تمام می‌شود. بنابراین چین انگیزه بالایی برای توقف تخاصم، استقرار ثبات پایدار در حوزه خلیج فارس، همگرایی منطقه‌ای ایران و اعراب و کاهش بحران میان تهران و واشنگتن دارد. رویکردها بعضا بر مدار «تحقیر طرف مقابل» می‌چرخد؛ یعنی واشنگتن تحقیر ایران را دنبال می‌کند و در ایران نیز برخی جریانات به دنبال راه‌حلی هستند که همراه با تحقیر امریکا باشد. در عالم واقعیت چنین رویه‌ای به نتیجه نمی‌رسد. نه امریکا و نه ما در شرایطی نیستیم که توافقی تحقیرآمیز را به طرف مقابل دیکته نماییم. این مطلی را