در فصلی که انسان آفتاب پرست را شگفت می بیند

در فصلی که انسان آفتاب پرست را شگفت می بیند، تو مشتاق پروانه ها باش خلقی عجیب که‌چون کوچک است و لطیف، حکمت و شکوهش را نمی بینند به راستی بلوغ آن است که دیده نشویم آن کس که باید ببیند، می بیند جز انسان و او، کدامین خلق را می شناسی که خودخواسته پیله ای بتند پیله ای به دور نفس خزنده بر این خاک فانی پروانه خوب می داند تا از خود رها نشود، راه آسمان را نخواهد یافت شاید ققنوس از پروانه آموخته این شهادت را برای اوج گرفتن بال و پر نیاز است باید برخاست...