برخی چهره‌ها و رسانه‌های اصلاح‌طلب بر «ضدجنگ» تاکید کردند

پشت‌پردۀ روایت «ضدجنگ»؛ بازسازی یک دوقطبی انتخاباتی در روزهای اخیر، برخی چهره‌ها و رسانه‌های نزدیک به جریان اصلاح‌طلب، با ادبیات مشابهی بر «ضدجنگ» بودن خود تأکی و در مقابل، تلاش کرده‌اند رقبای سیاسی را به «جنگ‌طلبی» متهم کنند. در نگاه اول، این موضع جذاب به نظر می‌رسد؛ چراکه هیچ ایرانی خواهان جنگ نیست. اما با اندکی دقت روشن می‌شود مسئله اصلی، دفاع از صلح نیست؛ بلکه ساختن یک دوگانۀ سیاسی است؛ دوگانه‌ای که یک طرف آن «طرفدار صلح» و طرف دیگر آن «جنگ‌طلب» معرفی می‌شود. جنگ‌طلب کجاست؟ نخستین سؤال این است که اساساً چه کسی در ایران از جنگ حمایت کرده است؟ اختلاف موجود، میان «طرفداران جنگ» و «مخالفان جنگ» نیست؛ بلکه دربارۀ چگونگی جلوگیری از جنگ است. یک دیدگاه معتقد است بازدارندگی، قدرت دفاعی و افزایش هزینه تجاوز، احتمال جنگ را کاهش می‌دهد و دیدگاه دیگر سازش و کرنش کردن در مقابل دشمن را دنبال می‌کند. تبدیل این اختلاف راهبردی به دوگانه «صلح یا جنگ»، بیش از آنکه یک تحلیل باشد، یک تکنیک سیاسی برای برچسب‌زدن به رقیب است. تکرار همان روایت انتخاباتی این نخستین‌بار نیست که چنین دوگانه‌ای ساخته می‌شود. سال‌هاست که در بزنگاه‌های سیاسی، این پیام از سوی جریان موسم به اصلاحات به جامعه القا می‌شود که اگر رقیب روی کار بیاید، جنگ خواهد شد. اکنون نیز همان روایت با ادبیاتی تازه تکرار می‌شود؛ با این تفاوت که