از پناه بردن به نمادهای مبهم در «استخر» تا توسل به رنج در «زنده‌شور»

تهران_ایرنا_ سینمای اجتماعی ایران در تازه‌ترین نمونه‌های خود، با بحرانی عمیق‌تر از ضعف فنی روبه‌روست؛ «استخر» با پناه‌بردن به نمادهای مبهم و «زنده‌شور» با توسل به رنجِ عریان، هر دو از مسئولیت اصلی سینما یعنی روایتِ صادقانه گریخته‌اند و مخاطب را میان فریبِ روشنفکرمآبانه و فشارِ عاطفیِ بی‌حاصل سرگردان رها می‌کنند.