بازیگر نقش‌های بعید ✍ فرزاد نعمتی محمود استاد محمد زمانی قریب بیست و پنج سال پیش در بروشور نمایش «دیوان تئاترال» که خودش نویسندگی و کارگردانی آن را

بازیگر نقش‌های بعید فرزاد نعمتی محمود استاد محمد زمانی قریب بیست و پنج سال پیش در بروشور نمایش «دیوان تئاترال» که خودش نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشت، درباره اکبر عبدی چنین نوشت: «جامعه تئاتری ایران بازیگر خوب دارد، بسیار هم دارد. ولی اکبر عبدی بازیگر نقش‌های خوب نیست. اکبر عبدی بازیگر نقش‌های بعید است. اکبر بازیگر نقش‌ها‌ایست که بازی‌کردنی نیست.» در این ساعاتی که خبر رسیده، می‌بینم این تعریف و تمجید انگار از همه درست‌تر بوده. اسم بعضی بازیگران در ذهنمان می‌درخشد نه فقط چون خیلی خوب بودند، بلکه بیشتر به این دلیل که همیشه منتظر بودیم چیزی جدید رو کنند و کلیشه‌ها را بر هم بزنند، حتی همان‌هایی را که خودشان ساخته بودند. مطمئن بودیم از پس هر نقشی بر می‌آیند و دعا می‌کردیم کاش بقیه چیزها درست چیده شده باشد تا آنها به رقص درآیند در میانه صحنه. چیزی شبیه کاری که برای مثال خسرو شکیبایی در «چه کسی امیر را کشت؟» انجام داد. اصلاً شاید از معدود نامهایی که شبیه عبدی بتوان «بازیگر نقش‌های بعید»ش نامید، شکیبایی باشد و از قدیمی‌ترها هم پرویز فنی‌زاده. عبدی در دهه اول فعالیتش در سینما حسابی گل کاشت. بعدتر هم در نوسان بود میان نشانک‌هایی از آن نبوغ ناب مکتب‌ندیده و اسارت در آداب و عاداتی که از او «بدل اکبر عبدی» را می‌طلبیدند؛ چیزی شبیه بلایی که سینما بر سر بهمن مفید آورد و بهرام بیضایی در