وداع

وداع؟ تشییع؟ نمی‌شود باور کرد... آقا، ما عادت داشتیم از ساعت ۵ صبح خودمان را به مصلی برسانیم تا نماز عید فطر را به امامت شما بخوانیم. آقاجان، ما عادت داشتیم هنگام ورودتان به مصلی، آن صلابت حیدری و نگاهِ آرامش‌بخشتان را ببینیم و دل‌هایمان قرص شود. آقای من... چگونه این روزها را می‌بینیم و هنوز نفس می‌کشیم؟ کاش این بار هم قرارِ دیدار بود؛ کاش دوباره نوای «الصلاه، الصلاه» در مصلی می‌پیچید و بعد، با «الله‌اکبر» شما نماز را آغاز می‌کردیم. اما امروز سخن از وداع است... سخن از تشییع است... و دل، این حقیقت را باور نمی‌کند. «علی الدنیا بعدک العفا...» آقا جان، بعد از شما، دنیا چه ارزشی دارد؟ اُف بر دنیایی که باید نبودن شما را تاب بیاورد... 1 1