خراسان: راه را برای سینمای اجتماعی در داخل باز کنید تا برای جشنواره های خارجی فیلم هایی مثل "مراقب" و "کمی نور" نسازند

آثاری که نه می‌توانند برای اکران عمومی مجوز بگیرند و نه لزوما امکان دریافت مجوز ساخت دارند. ارزان شدن دوربین‌های دیجیتال و گسترش امکانات تدوین رایانه‌ای، این معادله را تغییر داد و امروز ساخت یک فیلم زیرزمینی در خارج از ساختار رسمی، از نظر فنی بسیار ساده‌تر از گذشته است. اقتصاد این سینما بیش از آن که به بازار داخلی وابسته باشد، به بازار بین‌المللی گره خورده است. اغلب سازندگان این آثار برای جلب توجه، به سراغ موضوعاتی می‌روند که تصویری تلخ و بحرانی از جامعه ایران ارائه می‌دهد. سینماگری که احساس می‌کند در سینمای رسمی امکان فعالیت هنری یا درآمدزایی مناسبی ندارد، ممکن است پیشنهاد سرمایه‌گذاران خارجی را جذاب‌تر ببیند. سینمای زیرزمینی زمانی امکان رشد بیشتری پیدا می‌کند که بخشی از سینماگران احساس کنند مسیر رسمی، برای فعالیت حرفه‌ای و بیان مسائل اجتماعی، بیش از اندازه بسته شده. بخشی از پاسخ، در باز کردن مسیر تولید و نمایش برای سینمای جدی و اجتماعی در داخل کشور نهفته است. (منبع: جماران)

در میان آثار حاضر در هشتاد و سومین دوره جشنواره فیلم ونیز که این روزها در ایتالیا در حال برگزاری است، نام دو فیلم بلند ایرانی دیده می‌شود: «کمی نور» ساخته علی عسگری که در بخش اصلی این رویداد حضور دارد و «مراقب» به کارگردانی محسن قرایی که در بخش افق‌ها به نمایش درآمده. تجربه سال‌های اخیر نیز نشان می‌دهد در دوره‌ای ۳ ساله که سینمای اجتماعی و منتقد با محدودیت‌های بیشتری مواجه شد و امکان تولید و نمایش آن کاهش چشمگیری یافته، فضای بیشتری برای رشد جریان‌های خارج از ساختار رسمی ایجاد شد. به همین دلیل، مواجهه با سینمای زیرزمینی را نمی‌توان صرفاً با برخورد سلبی یا از زاویه رونق اقتصادی سالن‌ها حل کرد. بخشی از پاسخ، در باز کردن مسیر تولید و نمایش برای سینمای جدی و اجتماعی در داخل کشور نهفته که اگر امکان فعالیت قانونی و اقتصادی داشته باشد، برای ادامه حیات خود به سرمایه خارجی و بازار جشنواره‌های بین‌المللی و ساختارشکنی وابسته نخواهد بود. (منبع: خبرآنلاین)