قادر آشنا دبیر شورای فرهنگ عمومی: سیاستگذاری فرهنگی نیازمند تحولی است

اعضای شورای فرهنگ عمومی شهرستان بابلسر به مناسبت ۱۴ آبان، روز فرهنگ عمومی و روز مازندران، با حضور در دفتر امام جمعه این شهرستان، بر ضرورت تقویت تعامل دستگاه‌های فرهنگی، پاسداشت هویت بومی و توسعه برنامه‌های فرهنگی و اجتماعی تأکید کردند.

سنندج- شورای فرهنگ عمومی استان کردستان در بیانیه‌ای به مناسبت روز ملی فرهنگ عمومی، بر ضرورت بازنگری در سیاست‌گذاری‌ها، انسجام برنامه‌های فرهنگی و حرکت به سمت مدیریت مسئله‌محور تأکید کرد.

قادر آشنا دبیر شورای فرهنگ عمومی: تخلف می‌کنیم، چون کوچه و خیابان را «قلمرو هیچ‌کس» می‌دانیم! وقتی اعتماد میان اعضای جامعه آسیب ببیند افراد به‌جای تکیه بر هنجار‌های مشترک به «اخلاق شخصی» پناه می‌برند و قوانین را مزاحم زندگی خود می‌بینند. ریشه ساختاری این مسئله فقدان آموزش‌های مدنی عمیق و نبود روایت‌های فرهنگی قوی است که اهمیت «خیر عمومی» را بر «منفعت شخصی» برتری دهد نیره ساری، خبرنگار جوان قادر آشنا دبیر شورای فرهنگ عمومی در گفت‌و‌گو با «جوان» می‌گوید: احترام به قانون در رفتار‌های روزمره‌ای مثل رانندگی یا تعاملات شهری قبل از آنکه به جریمه و پلیس نیاز داشته باشد، نیازمند «سرمایه اجتماعی» و «فرهنگ شهروندی» است. او معتقد است در فضا‌های عمومی تخلف می‌کنیم، چون کوچه و خیابان را «قلمرو هیچ‌کس» می‌دانیم! متن گفت‌و‌گو با وی به شرح زیر است. یکی از تناقض‌های رفتاری ما این است که معمولاً از بی‌قانونی دیگران گلایه می‌کنیم، اما گاهی خودمان در رانندگی، رعایت حق تقدم، پارک دوبل یا حتی ایستادن در صف نان و بانک حقوق دیگران را نادیده می‌گیریم. چرا قانون‌مداری را برای دیگران ضروری می‌دانیم، اما برای خودمان استثنا قائل می‌شویم؟ این مسئله صرفاً یک ضعف فرهنگی است یا ریشه‌های اجتماعی و ساختاری عمیق‌تری دارد؟ این تناقض رفتاری بیش از آنکه یک ویژگی ذاتی فردی باشد نشان‌دهنده نوعی «گسست در آگاهی جمعی» است. در فرهنگ ما مرز میان «فضای خصوصی» و «فضای عمومی» دچار ابهام شده است، به‌گونه‌ای که بسیاری از شهروندان فضای عمومی (کوچه و خیابان، صف، اداره) را «قلمرو هیچ‌کس» می‌دانند که رعایت قانون در آن نه یک وظیفه اخلاقی بلکه یک محدودیت غیرضروری است. وقتی فرد از «ما» به «من» تغییر جهت می‌دهد برای تأمین منافع کوتاه‌مدتش خود را از چارچوب اخلاقی کلان مستثنی می‌کند. این ناشی از ضعیف شدن «هویت شهروندی» است؛ هویتی که در آن رعایت حق دیگران در واقع صیانت از امنیت و احترام خود فرد تلقی می‌شود. از نگاه فرهنگی این ریشه در کمرنگ شدن «میثاق‌های اخلاقی» دارد. وقتی اعتماد میان اعضای جامعه آسیب ببیند افراد به‌جای تکیه بر هنجار‌های مشترک به «اخلاق شخصی» پناه می‌برند و قوانین را مزاحم زندگی خود می‌بینند. ریشه ساختاری این مسئله فقدان آموزش‌های مدنی عمیق و نبود روایت‌های فرهنگی قوی است که اهمیت «خیر عمومی» را بر «منفعت شخصی»