حضرت آقای ما

حضرت آقای ما... دلتنگتان هستیم چند روز پیش مسافر مشهد بودم یکی از دوستانم برای کاری با من تماس گرفت و گفت: «هستی؟ یه سر بیام پیشت؟» گفتم: «تو راه مشهدم... نائب‌الزیارت هستم.» آدم مذهبی و انقلابی‌ای نبود؛ حداقل در ظاهر این‌طور به نظر می‌رسید. از آن آدم‌هایی که وقتی می‌دیدی‌شان، شاید با خودت می‌گفتی: «ضدانقلاب است.» چند لحظه سکوت کرد، بغضش را قورت داد و گفت: «می‌شه وقتی رفتی پیش آقا سیدعلی، بگی فلانی سلام رسوند؟» به‌شدت تعجب کرده بودم. گفتم: «چشم.» وقتی به رواق دارالذکر رسیدم، تلفنم را برداشتم و با او تماس گرفتم. گفتم: «فلانی، کنار مزار آقام هستم... هرچی دوست داری بهشون بگو.» گریه امانش نمی‌داد. مدام تکرار می‌کرد: «آقاجان... بدون شما زندگی سخته، خیلی سخته...آقا جان حلالمون کنید» آقا سیدعلی... می‌دانم که از بهشت، هوای فرزندانت را داری. دعايمان کنید، حضرت آقای ما... دلتنگتان هستیم.