مراسم وداع در مصلای تهران برگزار شد

وقت تمام شد و من تمامی شما را دوست دارم صدای مداح در فضای مصلای تهران اوج می‌گیرد: «عزا، عزاست امروز... مهدی صاحب عزاست امروز.» همزمان با تکرار این نوحه، پرچم‌های سرخ بیش از پیش در باد به اهتزاز درمی‌آیند. در همین میان، صدای زنی که آرام‌آرام در میان جمعیت به سمت جایگاه پیکرهای مطهر حرکت می‌کند،توجهم را از تلالو پرچم های قرمز به خود جلب می‌کند. زنی که عکس رهبر شهید را محکم در آغوش گرفته و با بغض می‌گوید: «آقاجان، ما بعد از تو چه کار کنیم؟» نگاهم روی چهره این زن جوان می‌ماند و همزمان صدای رهبر شهید در ذهنم طنین می‌اندازد: «گاهی دل از غم مالامال می‌شود؛ از این قبیل قضایا در زندگی فردی یا اجتماعی انسان هست،اما عزم و اراده باید راسخ بماند. گام باید محکم برداشته شود. غم‌هایی هست که کوه‌هارا می‌شکند، اما انسان مؤمن را نمی‌تواند بشکند و راه را باید ادامه داد.» زیر لب با خودم تکرار می‌کنم: «باید ادامه داد و ادامه خواهیم داد.» 1