تنگه هرمز

پاراگراف اول؛ تنگه هرمز، ابزار بازدارندگی پایدار یا اهرمی ناپایدار؟ قدرتِ یک اهرم راهبردی، همیشه در استفاده از آن نیست؛ گاهی در این است که همه بدانند می‌تواند به کار گرفته شود. تنگهٔ هرمز امروز دقیقاً در چنین نقطه‌ای ایستاده است؛ مهم‌ترین برگ بازدارندگی ایران، اما در عین حال برگی که هر بار به بازی کشیده شود، این خطر را دارد که بخشی از ارزش راهبردی خود را از دست بدهد. این همان تناقض بزرگ امنیت در خلیج فارس است. اگر هرمز صرفاً یک تهدید بالقوه باقی بماند، قدرت بازدارندگی خود را حفظ می‌کند. اما اگر بیش از اندازه به ابزاری برای فشار سیاسی تبدیل شود، ممکن است جهان را به سمت کاهش وابستگی به این گذرگاه سوق دهد و در نهایت، همین مزیت ژئوپولیتیکی ایران را تضعیف کند. حالا، در میانهٔ مذاکرات و بازتعریف نظم امنیتی خلیج فارس، پرسش دیگر این نیست که آیا ایران می‌تواند از تنگهٔ هرمز به عنوان یک اهرم استفاده کند یا نه؛ پرسش این است که این اهرم تا کجا باید حفظ شود تا همچنان برگ برنده ایران باقی بماند، نه برگی که با هر بار بازی شدن، از ارزش آن کاسته شود. در برنامهٔ رادیویی «پاراگراف اول»، یوسف عزیزی بنی‌طرف، روزنامه‌نگار و تحلیلگر مسایل خاورمیانه از لندن، و آرتا معینی، مدیر پژوهش مؤسسه صلح و دیپلماسی در واشینگتن، به پرسش‌هایی در این‌باره پاسخ داده‌اند. نسخه کامل این گفت‌وگو را در وب‌سایت رادیوفردا بخوا