الموت؛ میراث، توسعه منطقه‌ای و زیست شبکه‌ای

به گزارش روزنامه شرق، ثبت جهانی الموت می‌تواند آغاز مسیری باشد که در آن میراث فرهنگی، طبیعت، اقتصاد محلی، گفت‌وگو و زندگی مردم در قالب یک سیاست منطقه‌ای به هم پیوند بخورند. در الموت، هر چیز با چیز دیگری معنا پیدا می‌کند. قلعه با کوه، کوه با روستا، روستا با باغ و زمین و راه‌های قدیمی، و همه اینها با مردمی که قرن‌ها در این جغرافیا زندگی کرده‌اند. شاید همین پیوستگی، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های الموت باشد؛ منطقه‌ای که ظرفیت آن نه در یک اثر منفرد، بلکه در مجموعه‌ای از تاریخ، طبیعت، فرهنگ و زندگی اجتماعی نهفته است.. ثبت «قلعه الموت و استحکامات وابسته» در فهرست میراث جهانی یونسکو، فرصت تازه‌ای برای نگاه‌کردن به این منطقه فراهم کرده است. این اتفاق را می‌توان فراتر از یک ثبت میراثی دید؛ فرصتی برای آنکه الموت در مقیاس یک منطقه تاریخی، طبیعی، اجتماعی و اقتصادی مورد توجه قرار گیرد. در همین چارچوب، شورای راهبردی استان قزوین با تأکید وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی حول موضوع الموت و با حضور جمعی از صاحب‌نظران از جمله هادی خانیکی، غلامرضا ظریفیان و پیروز حناچی، استاندار و مسئولان ارشد اجرایی برگزار شد.

به گزارش روزنامه شرق، بخش مهمی از گفت‌وگوها بر این پرسش متمرکز بود که چگونه می‌توان ظرفیت‌های مختلف الموت را در کنار یکدیگر دید و از دل این پیوند، الگویی برای وفاق و انسجام و توسعه منطقه‌ای ساخت.. یکی از مفاهیمی که در این گفت‌وگوها اهمیت داشت، زیست شبکه‌ای بود؛ اینکه توسعه یک منطقه حاصل کار یک دستگاه، یک پروژه یا یک بخش نیست. منطقه، زمانی امکان رشد پایدار پیدا می‌کند که بازیگران مختلف بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؛ دانشگاه با جامعه محلی، میراث با اقتصاد، گردشگری با کشاورزی، دولت با نهادهای مدنی و روستاها با یکدیگر. 💢 یادداشت روزبه کردونی را اینجا بخوانید 👇