تسهیلات بانکی به خورشیدیها؛ از رؤیا تا واقعیت

تسهیلات بانکی به خورشیدیها؛ از رؤیا تا واقعیت سه سال از صدور نخستین مجوزهای نیروگاههای خورشیدی خصوصی میگذرد و دولت هنوز از ظرفیتسازی چند هزار مگاواتی سخن میگوید؛ اما پشت این رقم درخشان، آماری وجود ندارد که نشان دهد چند مگاوات از آن با پول واقعی بانکها ساخته شده است. شرکتهای کوچک خورشیدی که قرار بود موتور محرک این صنعت باشند، ماهها در راهروهای بانکی سرگردانند؛ وثیقه صددرصدی میخواهند از وامی که قرار بود «تسهیل» باشد و نهادی که باید ناظر و حامی باشد، خود به واردکننده و طلبکار تبدیل شده است. این گزارش، مسیر یک وعده را از رؤیای دولتی تا واقعیت تلخ بانکی دنبال میکند. نمونههای میدانی نشان میدهد حتی شرکتهایی با ارتباطات گسترده در نظام بانکی نیز ماهها و گاه نزدیک به یک سال درگیر پیگیری یک فقره تسهیلات هستند، بدون آنکه به نتیجهای برسند. اگر بخواهیم این پرونده را در یک عبارت خلاصه کنیم، شاید دقیقترین توصیف همان باشد: تسهیلات بانکی خورشیدی، از واقعیت تا رؤیا فاصلهای طولانی دارد. در قلب این پرونده، پرسشی درباره سهم واقعی بازیگران کوچک از کیک تسهیلات قرار دارد. بخشی از حجم بزرگ واردات و پروژههای خورشیدی کشور را بازیگرانی بزرگ مانند بانکهای عامل و شرکتهای دولتی و نیمهدولتی با ظرفیتهای ۱۰۰ تا ۵۰۰مگاواتی به خود اختصاص دادهاند. در کنار آنان، سازمان انرژیهای تجدیدپذیر و بهر
روایتِ هر طیف
فیلترِ طیف از ماژولِ «طیفِ پوشش» کنترل میشود.