از بازنمایی تا عادی‌سازی/ مسئولیت اجتماعی سینما در قبال فرهنگ عمومی

‌سینما و رسانه‌های تصویری در جهان امروز تنها ابزار سرگرمی نیستند، بلکه یکی از مهم‌ترین نهادهای تولید معنا، بازتولید فرهنگ و شکل‌دهی به افکار عمومی به شمار می‌روند. هر فیلم، سریال یا محتوای نمایشی، علاوه بر روایت یک داستان، مجموعه‌ای از ارزش‌ها، هنجارها و الگوهای رفتاری را نیز به مخاطب منتقل می‌کند. از همین رو، فیلم‌سازان و تولیدکنندگان آثار نمایشی، به‌ویژه در عصر شبکه‌های اجتماعی که سرعت انتشار و ضریب نفوذ محتوا چندین برابر شده است، مسئولیتی فراتر از سرگرم‌کردن مخاطب بر عهده دارند. انتشار فیلم کمدی «دنده‌عقب» در شبکه اجتماعی اینستاگرام و واکنش‌های گسترده کاربران به یکی از سکانس‌های آن، بار دیگر بحث مسئولیت اجتماعی هنرمندان را در فضای عمومی مطرح کرده است. در یکی از صحنه‌های این فیلم، نامزد شخصیت اصلی با مشاهده مردی ثروتمند که سوار بر خودرویی گران‌قیمت است، بدون هیچ تردیدی نامزد خود را رها کرده و همراه آن مرد می‌شود. اگرچه ممکن است این صحنه صرفا با هدف خلق موقعیتی طنزآمیز طراحی شده باشد، اما پرسش اصلی اینجاست که آیا طنز می‌تواند هر رفتار ناهنجاری را بدون توجه به پیامدهای فرهنگی آن به تصویر بکشد؟ (منبع: روزنامه شرق)

آیا خنداندن مخاطب، مسئولیت اجتماعی رسانه را از میان می‌برد؟. جامعه‌شناسان رسانه معتقدند رسانه‌ها صرفا منعکس‌کننده واقعیت نیستند، بلکه در ساختن واقعیت اجتماعی نیز نقش دارند. «جورج گربنر» در نظریه مشهور «کاشت فرهنگی» بر این نکته تأکید می‌کند که تکرار مستمر یک الگوی رفتاری در رسانه‌ها، به‌ تدریج برداشت مخاطب از واقعیت را تغییر می‌دهد. (منبع: روزنامه شرق)