به بهانه روز شعر و ادب فارسی تار و پود جاودانگی: ادبیات، سیستم ایمنی و حافظه تاریخی ما علی ربیعی در کانال تلگرامش نوشت

در میانه این جنگ و تجاوز به کشور، خیلی از مفاهیم، پدیده‌ها و حتی تاریخ برایم "باز معنایابی" می‌شوند. درخت تنومند هویت ما ایرانیان، ریشه در خاکی دارد که با چشمه‌های جوشان واژگان آبیاری شده است. اگر بخواهیم «قدرت معنوی» ایران را در طول قرون متمادی ردیابی کنیم، باید به سراغ هندسه نامرئی و بی‌نقص شعر و ادب پارسی برویم؛ این چسب قدرتمندی است که انسجام ملی ما را حفظ کرده و تکه‌های متلاطم تاریخ ما را به یک کل یکپارچه پیوند داده است. اما حوزه نفوذ این ادبیات، در مرزهای سیاسی ما محدود نمی‌ماند. ما در شناخت و ترویج این حقیقت که ادبیات فارسی تا چه حد بر جان ملت‌های همجوار – به‌ویژه همسایگان ترک‌زبان که ادبیاتشان عمیقا با حکمت و استعاره‌های پارسی عجین شده – تأثیرگذار بوده، کوتاهی کرده‌ایم. ادبیات فارسی، یک زبان مشترک روحی در کل این حوزه تمدنی است؛ گوهری فراتر از جغرافیا که هنوز حق مطلب در باب این تأثیرگذاری شگرف ادا نشده است. ما باید بستری بسازیم که شعر و ادبیات در آن، با آزادی کامل تکاملی نفس بکشد. (منبع: خبرآنلاین)