تجدیدپذیرها؛ قربانی حکمرانی انرژی

تجدیدپذیرها؛ قربانی حکمرانی انرژی نمایشگاه و کنفرانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر که این روزها برگزار می‌شود، در ظاهر یک رویداد تخصصی است؛ اما در واقع آینه‌ای است از یکی از بزرگ‌ترین تناقض‌های اقتصاد ایران. کشوری که از بالاترین ظرفیت‌های خورشیدی و بادی جهان برخوردار است، امروز همچنان با خاموشی، ناترازی برق و کمبود سرمایه‌گذاری در پاک‌ترین و اقتصادی‌ترین شیوه تولید انرژی دست‌وپنجه نرم می‌کند. سال‌هاست درباره ضرورت توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر سخن گفته می‌شود. اسناد بالادستی، برنامه‌های توسعه، اهداف کاهش شدت مصرف انرژی و حتی الزامات محیط‌زیستی، همگی بر این ضرورت تأکید کرده‌اند. اما آنچه در عمل رخ داده، فاصله‌ای معنادار میان سیاست‌های اعلامی و سیاست‌های اجرایی است؛ فاصله‌ای که هزینه آن را امروز صنعت، اقتصاد و مردم می‌پردازند. مسئله اصلی، نبود فناوری نیست. سرمایه‌گذار هم کم نیست. بخش خصوصی بارها نشان داده است آماده ورود به این حوزه است؛ از نیروگاه‌های خورشیدی و بادی گرفته تا پروژه‌های زیست‌توده و سامانه‌های تولید پراکنده. حتی در ماه‌های اخیر و در شرایطی که کشور با آثار جنگ، نااطمینانی اقتصادی و افزایش ریسک سرمایه‌گذاری روبه‌رو بوده، بسیاری از فعالان این صنعت میدان را ترک نکرده‌اند و همچنان پروژه‌های خود را پیش می‌برند. این پایداری، ارزشمندترین سرمایه صنعت برق ایران است. اما پرسش اساسی