خوب‌تر از خوب

خوب‌تر از خوب، بدتر از بد «شقرانی» مردی بود که پدرانش آزادشده‌ی پیامبر اسلام(ص) بودند و به همین دلیل او خود را وابسته به خاندان پیامبر می‌دانست. در زمان منصور دوانیقی، تقسیم بیت‌المال برقرار بود، اما شقرانی به‌دلیل اینکه کسی را در دستگاه حکومت نداشت، از دریافت سهم خود محروم مانده و بسیار گرفتار و درمانده شده بود. او روزی سرگردان کنار خانه خلیفه ایستاده بود که ناگهان چشمش به امام صادق(ع) افتاد. شقرانی جلو رفت، مشکلش را گفت و از امام خواست که به واسطه ابهت و احترامی که نزد خلیفه دارند، سهم او را از مأموران بگیرند. امام صادق(ع) با کمال مهربانی و بزرگواری وساطت کردند، داخل شدند و طولی نکشید که سهمیه شقرانی را تمام و کمال گرفتند و با دست خود به او تحویل دادند. شقرانی غرق در شادی و سپاسگزاری بود که امام(ع) در همان لحظه، بدون اینکه کسی در جمع متوجه شود، در محیطی خلوت جمله‌ای به او فرمودند. امام که می‌دانستند شقرانی شراب‌خواری می‌کند، با لحنی بسیار نرم و مشفقانه فرمودند: «ای شقرانی! کارهای خوب از هر کسی سر بزند، خوب و پسندیده است، اما از تو به‌خاطر نسبتی که با ما داری و انتسابت به خاندان پیامبر، خوب‌تر و زیباتر است؛ و کارهای بد از هر کسی سر بزند، بد و ناپسند است، اما از تو به خاطر این انتساب، بدتر و زشت‌تر است.» امام(ع) به او فهماندند که رفتارش مایه سرافکندگی خاندان پیامبر است. شقرانی