امید؛ گمشده توسعه در ایران

امید، یکی از بنیادی‌ترین سرمایه‌های هر جامعه است؛ سرمایه‌ای که در هیچ حساب بانکی ثبت نمی‌شود و به‌سادگی در شاخص‌های اقتصادی قابل اندازه‌گیری نیست، اما نبود آن می‌تواند بنیان توسعه را از درون فرسوده کند. جامعه امیدوار، سختی‌ها را تحمل می‌کند، برای آینده برنامه می‌ریزد، سرمایه‌گذاری می‌کند، فرزندآوری را به تعویق نمی‌اندازد و مهاجرت را تنها راه نجات نمی‌بیند. در مقابل، هنگامی که آینده مبهم و دست‌نیافتنی به نظر برسد، رکود، بی‌اعتمادی و انفعال به‌تدریج جای انگیزه و مشارکت را می‌گیرد. در ادبیات توسعه، امید صرفا یک احساس شخصی نیست؛ بلکه بازتاب ارزیابی شهروندان از آینده است. انسان زمانی امیدوار می‌ماند که میان تلاش امروز و کیفیت زندگی فردا رابطه‌ای معنادار ببیند. اگر تحصیل، کار، سرمایه‌گذاری، نوآوری و قانون‌مداری بتوانند احتمال دستیابی به زندگی بهتر را افزایش دهند، امید تقویت می‌شود. اما وقتی این پیوند از میان برود، ناامیدی از سطح تجربه فردی فراتر می‌رود و به مسئله‌ای اجتماعی تبدیل می‌شود. (منبع: روزنامه شرق)