وضعیت حکمرانی مانند پدر و مادری است که متوجه بلوغ فرزند خود نمی‌شوند

وضعیت حکمرانی مانند پدر و مادری است که متوجه بلوغ فرزند خود نمی‌شوند! مقصود فراستخواه، جامعه‌شناس در :. سیاست در ایران تلاش می‌کند زندگی را مهار و مستعمره خود کند. وقتی چنین اتفاقی رخ می‌دهد، شبکه عصبی سیستم از کار می‌افتد و دیگر قادر نیست اطلاعات، نشانه‌ها و پیام‌های جامعه را دریافت کند.. این وضعیت مانند پدر و مادری است که متوجه بلوغ فرزند خود نمی‌شوند و همچنان با او مانند یک کودک رفتار می‌کنند؛ در حالی که تغییرات نسلی و اجتماعی را درک نکرده‌اند.. وقتی سیستم نتواند از جامعه پیام بگیرد، حتی از عقلانیت درونی خودش نیز محروم می‌شود. در چنین شرایطی عقل محاسباتی سیستم مختل می‌شود و دیگر توان ارزیابی هزینه و فایده تصمیمات را ندارد.. نظام تصمیم‌گیری باید بتواند از تحولات جامعه و جهان بیاموزد، اما امروز چنین قابلیتی را از دست داده است. این سیستم دیگر یادگیری عمیق ندارد و نمی‌تواند خود را با تغییرات سازگار کند.. پیامد چنین وضعیتی، غلبه ملاحظات سیاسی بر فرآیندهای کارشناسی است. به گفته او، هنگامی که امر سیاسی بر سیاست‌گذاری غلبه پیدا می‌کند، تصمیم‌ها نه بر پایه داده‌ها، بلکه بر مبنای ملاحظات قدرت اتخاذ می‌شوند.. ایدئولوژی نوعی انسجام کاذب ایجاد کرده و اجازه نمی‌دهد ساختار تصمیم‌گیری نسبت به واقعیت‌های زندگی روزمره مردم حساس باشد؛ در نتیجه، شواهد عینی جامعه کمتر در تصمیمات کلان بازتاب