اولین و آخرین آثار هنرمندان مشهو

دالی: از منظره‌های آرام کودکی تا «دم پرستو» (۱۹۸۳). ون گوگ: از «طبیعت بی‌جان با کلم» (۱۸۸۱) تا «ریشه‌های درخت» (۱۸۹۰)، احتمالاً آخرین اثرش، نه گندمزار با کلاغ‌ها!. کاندینسکی: از بندر مه‌گرفته اودسا تا «شور معتدل» (۱۹۴۴). پیکاسو: «پیکادور» را در ۸ سالگی کشید، و در ۱۹۷۲ خودنگاره‌ای کشید که مستقیم به مرگ خیره شده است. موندریان: منظره‌ای از جنگل لاهه در ۱۵ سالگی، تا «پیروزی بوگی ووگی» که ناتمام ماند. ماتیس: اولین تابلویش یک طبیعت بی‌جان بود (۱۸۹۰)، و در آخرین سال‌ها با قیچی و کاغذ رنگی «نقاشی» می‌کرد. مونه: «منظره‌ای از روئل» در ۱۷ سالگی، تا نیلوفرهای آبی که تا لحظه مرگ رهایشان نکرد. فریدا: «خودنگاره با لباس مخملی» (۱۹۲۶) پس از تصادف، تا «زنده باد زندگی»، هشت روز پیش از مرگش. کلیمت: طراحی زغال یک دختر در ۱۷ سالگی، تا «عروس» که ناتمام روی سه‌ پایه‌اش ماند. (منبع: اخبار فوری)