تعهد در عصر بی‌تعهدی

واشینگتن در دو پرونده جداگانه چارچوب را ترک کرده، اما تهران در هر دو مورد متعهد به چارچوب مانده است. این رفتار، نه واکنش لحظه‌ای است و نه محصول شرایط، بلکه یک روش است؛ روشی که تهران طی سال‌ها آن را به عنوان ستون ثابت سیاست خارجی خود نگه داشته. واشینگتن در دو پرونده جداگانه چارچوب را ترک کرده، اما تهران در هر دو مورد متعهد به چارچوب مانده است. این رفتار، نه واکنش لحظه‌ای است و نه محصول شرایط، بلکه یک روش است؛ روشی که تهران طی سال‌ها آن را به عنوان ستون ثابت سیاست خارجی خود نگه داشته. پرسش اصلی اینجاست: چرا تهران چارچوب «پایبندی به مذاکره» را حفظ می‌کند، حتی زمانی که طرف مقابل آن را کنار گذاشته؟ اعتبار، نخستین پاسخ است. تهران در پرونده هسته‌ای‌ بیش از هر چیز یک گزاره را تثبیت می‌کند: «ایران قابل پیش‌بینی» است. این گزاره، ابزار است، ابزاری برای خنثی‌سازی روایت‌هایی که واشینگتن طی دو دهه ساخته است. اگر ایران هم‌زمان با آمریکا از توافق خارج می‌شد، این ابزار از دست می‌رفت و واشینگتن می‌توانست خروج خود را در قالب واکنش به رفتار ایران توجیه کند. اما وقتی آمریکا خارج می‌شود و ایران می‌ماند، صحنه برعکس می‌شود. تهران در موقعیت بالاتر قرار می‌گیرد و واشینگتن در موقعیت طرفی که تعهد را ترک کرده. این موقعیت، در دیپلماسی‌ وزن دارد؛ وزنی برای ساختن اجماع جهانی علیه رفتار آمریکا. فشار، محور دوم اس