لاله اگه حرف نمی‌زد، نمی‌گفتیم: لاله!

برای برخی توصیه به سکوت از این بُعد خوب است که اگر دیگران فکر کنند آنها چیزی نمی‌دانند خیلی بهتر است از اینکه حرف بزنند و ثابت کنند: واقعا چیزی نمی‌دانند! به هر تقدیر این از آفت‌های ورزش و هنر است که سوار بر آنها که شدی یکشبه ره صد ساله را می‌پیمایی و مصداق عینی این شعر می‌شوی:روا مباد گدا معتبر شود گر معتبر شود از خدا هم بی‌خبر شود. در این‌گونه موارد «اوردز فرهنگی» و «رودل اجتماعی» کمترین آسیبی است که گرفتارشان می‌شوند! وقتی همه عالم و آدم از غیرکارشناس گرفته تا همچون منی که سالها در این حرفه به‌عنوان مدرس، نویسنده و کارگردان فعالیت داشته؛ می‌دانند و می‌دانیم که استعداد و داشتن هنر برای ورود به سینما و گرفتن نقش اول آنهم بدون تجربه کافی آخرین آپشن گزینش و انتخاب یک بازیگر (خصوصا در زنان) است طبعا آنهایی که با استفاده از سایر رانت‌ها و مسائل متفرقه وارد این حرفه شدند ظرفیت‌شان هم؛ به همان نسبت کم و کوتاه می‌شود. در زمانه‌ای که هنرمندانی مانند فخری خوروش‌، سوسن تسلیمی، پروانه معصومی، هما روستا و بسیاری از بازیگران شریف دیگر زن، بعد از سالها خوردن خاک صحنه بالاخره تا حدودی مطرح شدند طبیعی است که تازه به دوران رسیده‌های نوکیسه وقتی ناگهان دری به تخته خورده و به اوج می‌رسند آنقدر در فضای شهرت و ثروت مست و مبهوت و مغرور شوند که نتوانند به جز پرداختن به دغدغه‌های کوچک شخصی‌شان به چیز دیگری فکر کنند. (منبع: خبرآنلاین)

متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید (منبع: خبرآنلاین)