احراز اقامت و گزارش یک بی‌تدبیری کوچک

به گزارش روزنامه شرق، پیشینیان خردمند ما پرداختن به بی‌تدبیری‌های کوچک را در شرایطی که جامعه از بی‌تدبیری‌های بزرگ در رنج است، مصداق «در بند نقش ایوان بودن» ‌دانسته‌ و به‌درستی می‌گفتند نخست باید برای بی‌تدبیری‌های بزرگ چاره‌اندیشی کرد. با این‌ حال، به نظر می‌رسد پرداختن به موارد بی‌تدبیری کوچک، حداقل در شرایط امروز، به دلایل زیر چندان خالی از فایده و ناموجه نباشد:. گاه سخن‌گفتن درباره بی‌تدبیری‌های بزرگ با محدودیت‌هایی همراه است. به‌عنوان نمونه، نقش پررنگ قضاوت‌های ارزشی در این حوزه‌ها، اجازه شکل‌گیری اجماع عمومی درباره این بی‌تدبیری‌ها را نمی‌دهد. به بیان دیگر، ممکن است‌ بخشی از جامعه فلان اقدام یا ‌سیاست را عین بی‌تدبیری‌ و بخشی دیگر مصداق بارز تدبیر و خردمندی بدانند.. سخن‌گفتن از بی‌تدبیری‌های کوچک، سطح توقع شهروندان از مدیریت جامعه را بالا می‌برد. آنان به حقوق شهروندی خود آشناتر شده‌ و به این باور می‌رسند ‌حق دارند در جامعه‌ای زندگی کنند که در آن امور روزمره زندگی‌شان با تدبیر و خردمندی حل می‌شود و بی‌خردان سکان اداره امور جامعه را در اختیار ندارند.

به گزارش روزنامه شرق، در سایه این آگاهی، شهروندان برای اندیشیدن به بی‌تدبیری‌های بزرگ و تلاش برای هدایت جامعه در مسیر بهبود آماده‌تر می‌شوند.. با شناسایی و حذف بی‌تدبیری‌های کوچک، بخشی هرچند ناچیز از منابع عمومی جامعه آزاد شده و در خدمت ارتقای سطح رفاه عمومی به کار گرفته‌ می‌شود.. شیوه برخورد متولیان امر و مسئولان عالی‌رتبه با بی‌تدبیری‌های کوچک، تصویری از توانایی مدیریت جامعه برای کشف و حل مشکلات پیش‌روی افکار عمومی می‌گذارد‌ و بهترین شیوه برای افزایش آگاهی شهروندان و حضور آگاهانه‌ آنها در ایام انتخابات است. از این‌رو، نگارنده ابایی ندارد از اینکه گاه به یک بی‌تدبیری کوچک بپردازد، حتی اگر متهم به در بند نقش ایوان بودن شود. 💢 یادداشت ناصر ذاکری‌ را اینجا بخوانید 👇