در ستایش تماشاگری

تماشاگر‌بودن، چه در فوتبال، چه در سینما و تئاتر، چه در دیگر ورزش‌ها و رویدادهای فرهنگی، به گمان من یک هنر است. در نگاه نخست، شاید چنین به نظر برسد که تماشاگربودن هیچ کنشی نمی‌طلبد و چیزی جز انفعال و کاهلی نیست؛ اما حقیقت درست برعکس این تصور است. تماشاکردن و لذت‌بردن از تماشا، هنری است که نصیب هرکسی نمی‌شود. تماشاگر‌بودن، چه در فوتبال، چه در سینما و تئاتر، چه در دیگر ورزش‌ها و رویدادهای فرهنگی، به گمان من یک هنر است. در نگاه نخست، شاید چنین به نظر برسد که تماشاگربودن هیچ کنشی نمی‌طلبد و چیزی جز انفعال و کاهلی نیست؛ اما حقیقت درست برعکس این تصور است. تماشاکردن و لذت‌بردن از تماشا، هنری است که نصیب هرکسی نمی‌شود. کافی است به اطراف خود نگاه کنیم. کم نیستند کسانی که در حرفه و تخصص خود موفق‌اند، اما ذوق تماشا ندارند؛ نمی‌توانند لحظه‌ای خود را به یک مسابقه، یک فیلم، یک نمایش یا یک کنسرت بسپارند. گویی همواره باید در مرکز صحنه باشند و نه در جایگاه تماشاگر. چنین آدم‌هایی، با همه توانایی‌هایشان، اغلب از یکی از عمیق‌ترین لذت‌های انسانی محروم‌اند.