بیوکراسی؛ حکمرانی حیات در گذار از بحران زیست‌محیطی

ایران امروز در میانه یک «وضعیت اضطراری» است. فرونشست دشت‌ها، مرگ تالاب‌ها، بحران آب و هوایی که دیگر راه نفس را گرفته، همگی نشانه‌هایی از ناکارآمدی منطق حکمرانی زیست‌محیطی فعلی‌اند. تاکنون، بحران‌های محیط‌زیستی را با عینک «مدیریت فنی» یا «پروژه‌های عمرانی» نگریسته‌ایم؛ علی بزم‌آمون-جامعه‌شناس، روان‌کاو و معمار: ایران امروز در میانه یک «وضعیت اضطراری» است. فرونشست دشت‌ها، مرگ تالاب‌ها، بحران آب و هوایی که دیگر راه نفس را گرفته، همگی نشانه‌هایی از ناکارآمدی منطق حکمرانی زیست‌محیطی فعلی‌اند. تاکنون، بحران‌های محیط‌زیستی را با عینک «مدیریت فنی» یا «پروژه‌های عمرانی» نگریسته‌ایم؛ اما این‌همه، در اصل شکست پارادایمی در فهم ماهیت حکمرانی است. ما نیازمند گذار از حکمرانی ابزاری به «بیوکراسی» (Biocracy) یا «حکمرانی زیستی» هستیم. بیوکراسی، نه به معنای مدیریت اداری (بوروکراسی)، بلکه به معنای سپردن اولویت اصلی سیاست‌گذاری به «حفظ و ارتقای حیات» است. بیوکراسی چیست؟؛ ‌حکمرانی حیات در برابر حکمرانی قدرت‌