یک قاشق استرس

تصور کنید مشغول پختن یک غذای خوشمزه هستید؛ اضافه‌کردن یک قاشق چاشنی یا نمک، طعم غذا را بی‌نظیر می‌کند، اما اگر کل ظرف نمک روی غذا خالی شود، دیگر نمی‌توان آن را خورد. رابطه ما با استرس نیز دقیقا همین‌طور است. ما در زندگی به «یک قاشق استرس» نیاز داریم. استرس در مقادیر کم و کوتاه‌مدت نه‌تنها دشمن ما نیست، بلکه مانند سوخت موتور عمل می‌کند. فاطمه عیسی‌زاده*: تصور کنید مشغول پختن یک غذای خوشمزه هستید؛ اضافه‌کردن یک قاشق چاشنی یا نمک، طعم غذا را بی‌نظیر می‌کند، اما اگر کل ظرف نمک روی غذا خالی شود، دیگر نمی‌توان آن را خورد. رابطه ما با استرس نیز دقیقا همین‌طور است. ما در زندگی به «یک قاشق استرس» نیاز داریم. استرس در مقادیر کم و کوتاه‌مدت نه‌تنها دشمن ما نیست، بلکه مانند سوخت موتور عمل می‌کند. همان استرس ملایمی که قبل از یک امتحان مهم یا مصاحبه شغلی تجربه می‌کنیم، سیستم عصبی ما را هوشیار می‌کند تا تمرکز کنیم، پای درس و کار بنشینیم و کارمان را به بهترین شکل انجام دهیم. به این حالت «برانگیختگی مثبت» می‌گویند. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که این چاشنی از حد مجاز بگذرد. وقتی استرس طولانی‌مدت و مزمن می‌شود، بدن ما مدام در «حالت جنگ یا گریز» باقی می‌ماند. در این وضعیت، سیستم عصبی تصور می‌کند با یک خطر دائمی روبه‌رو است. برای آماده‌سازی بدن، هورمون‌های استرس مانند کورتیزول ترشح می‌شوند؛ ضربان قل