مطلبی درباره بزرگی در زندگی

بزرگی در زندگی ، بزرگی در شهادت روزبه کردونی در نوشت:. اینجا فقط تشییع نیست؛ صحنه‌ای است که در آن سوگ، آرام‌آرام صورت حماسه می‌گیرد. حماسه همیشه از فریاد پیروزی آغاز نمی‌شود. گاهی از چهره‌های گریان شروع می‌شود؛ از مردمی که اشک دارند، اما عقب نمی‌روند؛ حیران‌اند، اما فرونپاشیده‌اند؛ گم‌گشتگی در نگاهشان هست، اما در قدم‌هایشان اراده دیده می‌شود. سینه می‌زنند، اما این سینه‌زنی فقط آیین وداع نیست؛ زبان خشم، وفاداری و طلب انتقام هم هست.. این تصویر، تنها تصویر وداع با یک پیکر نیست. انگار قامت معنا هنوز ایستاده است و جمعیت نه فقط برای بدرقه، که برای تجدید عهد گرد آمده است.. و در پایان، در برابر این صحنه چه می‌توان گفت جز: عُلُوٌّ فِی الحَیاةِ وَفِی المَماتِ لَحَقٌّ، تِلکَ إحدَی المُعجِزاتِ بزرگی در زندگی و بزرگی در مرگ؛ آری، این خود یکی از معجزات است.. زندگی وقتی با عزت زیسته شود و با خون مهر بخورد، در خاک تمام نمی‌شود. برمی‌گردد میان مردم؛ در اشک، در سینه‌زنی، در خشم، در عهد، در ایستادن. چنین مرگی پایان یک تن نیست؛ آغاز حرکت یک معنا در جان مردم است. متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید: | 1