⭕ روشنفکران مهر بر پیشانی: ۵۰ سال بعد در ایران پیش از روی کار آمدن نظام خمینی‌گرا، واژه «روشنفکر» ترفندی بود برای گریز از مسئولیت‌پذیری

در آن سال‌ها، تصور می‌شد هر کس خود را «اندیشمند»، «متفکر» یا «روشنفکر» می‌داند، نیازی به نشان دادن قابلیت‌های واقعی در زندگی واقعی ندارد. داستان شادروان حسین علاء، یکی از دولتمردان برجسته آن روزگار، را به یاد می‌آوریم. یکی از مقامات وزارت دربار جوانی را برای معرفی، نزد علاء می‌برد. علاء می‌پرسد: ایشان چه کار می‌کنند؟ مقام می‌گوید: ایشان روشنفکر است. علاء می‌گوید: از فکرش نپرسیدم. «انقلاب اسلامی به شکرانه تلاش‌های سردار سلیمانی شهید و به رهبری آیت‌الله شهید خامنه‌ای، برای نخستین بار در تاریخ، روشنفکرانی پرورده است که با بازتعریف ایرانیت در بطن اسلامیت، به بیش از یک قرن سرگردانی روشنفکران ایرانی پایان می‌دهند!» ادعای بالا هفته گذشته در سمیناری که «مرکز مطالعات راهبردی» در تهران با شرکت استادان دانشگاه‌های جمهوری اسلامی برگزار کرد، با قاطعیت، بدون پوزخند شکاکان، مطرح شد. عنوان سمینار «کارنامه روشنفکری در ایران از مشروطه تا جنگ ۴۰ روزه» بود. در آغاز، یکی از شرکت‌کنندگان کوشید تا واژه «روشنفکر» را با ارجاع به نوشته‌های گرامشی، فرانتس فانون، ادوارد سعید و سید حسن العطاس، تعریف کند. (منبع: اندیپندنت فارسی)