بیش فعالی سیاسی محمدرضا تاجیک با جریانی مواجه‌ایم که با انگیزه و انگیخته و هدف پسا‌داشتنِ گفتمان سنتی سیاسی و اجتماعی (مبتنی بر ارزش‌های کهن و ایستارهای ایدئولوژیک-مذهبی)

بیش فعالی سیاسی محمدرضا تاجیک با جریانی مواجه‌ایم که با انگیزه و انگیخته و هدف پسا‌داشتنِ گفتمان سنتی سیاسی و اجتماعی (مبتنی بر ارزش‌های کهن و ایستارهای ایدئولوژیک-مذهبی)، به ره بیش‌فعالی سیاسی شده است. بیش‌فعالی سیاسی(Hyperpolitics)، از دیدگاه آنتون یِگر (Anton Jäger) ، با تمرکز بر تحولات ساختاری دموکراسی‌های غربی، گذار از «سیاست توده‌ای» به «پساسیاست»، «ضدسیاست» و سرانجام «بیش‌فعالی سیاسی» را صورت‌بندی می‌کند؛ وضعیتی که در آن جامعه به‌شدت حساس، اخلاقی و سیاسی می‌شود، اما به دلیل زوال و نابودی نهادهای میانجی (احزاب، اتحادیه‌ها و تشکل‌های مدنی)، این سیاست‌ورزی مفرط فاقد خروجی‌های ملموس، سازمان‌یافته و دگرگون‌کننده باقی می‌ماند. آنتون یِگر در اثر تأثیرگذار خود، «بیش‌فعالی سیاسی: سیاست‌ورزی مفرط بدون پیامدهای سیاسی»، این وضعیت پارادوکسیکال را با استعاره‌ای درخشان صورت‌بندی می‌کند: «لبخند بدون گربه»؛ تشبیهی برگرفته از گربه‌ی چشایر در داستان «آلیس در سرزمین عجایب» که پیکرش ناپدید شده و تنها لبخندش در فضا معلق مانده است. در وضعیت بیش‌فعالی سیاسی، خشم، فوران‌های هیجانی، بیانیه‌های اخلاقی و جدال‌های بی‌پایان در شبکه‌های اجتماعی و خیابان‌ها با شدتی بی‌سابقه حضور دارند ، اما کالبد مادی و پیکره‌ی نهادی سیاست، یعنی احزاب توده‌ای، اتحادیه‌های کارگری، و انجمن‌های پایدار مدنی، تبخیر شده‌اند. از این منظر، چهار مؤلفه‌ی بنیادین بیش‌فعالی سیاسی عبارت‌اند از فوران و تبخیر سریع امواج هیجانی، تقلیل امر سیاسی به امر شخصی و ابراز خشم آنلاین، گرفتارشدن در دور باطل شیدایی خیابانی و مالیخولیای انفعال، و فقدان اهرم‌ها و لنگرگاه‌های مادی برای تغییر پایدار. بیش‌فعالی سیاسی، به‌معنای انفعال یا بی‌تفاوتی نیست؛ بلکه دقیقاً نقطه‌ی مقابل آن است: وضعیتی ناظر بر «سیاسی‌شدگی بیش از حد (Hyper-politicization) در میان اتم‌های جداافتاده‌‌ی انسانی است. در این حالت، آدمیان در تمام ابعاد زندگی روزمره یعنی در عرصه‌هایی چون الگوهای مصرف، سبک پوشش، رژیم غذایی و تعاملات زبانی، خود را درگیر مواضع سیاسی می‌دانند ، اما ا ین درگیری مفرط فاقد هرگونه مجرای سازمانی برای ترجمه‌شدن به دگرگونی‌های نهادی، تصویب قوانین پایدار یا جابه‌جایی واقعی قدرت اقتصادی و طبقاتی اس ت./ جماران متن کامل این یادداشت را در جماران بخوانید